Ik huil, ik hoest, ik tril, ik verslik me en ik hik. Ik wil schreeuwen, maar mijn keel zit dicht. Ik trap om me heen, bijt en krab. Ik raak in paniek, ik ga kapot, ik stort in elkaar.
Waarom?
Omdat m'n vriendje net verteld over een jongen die zelfmoord heeft gepleegd. Nee, ik kende hem niet. Maar het stukje zelfmoord, dat doet gruwelijk veel pijn. Het doet zo ongelooflijk veel pijn. Ik kan dat nog steeds niet aan. 2.5 jaar verder. Verdomme, 2.5 jaar. En nog altijd doet het pijn. Tijd heelt de wonden, is me altijd verteld. Ik geloof er niet in, echt niet. Als tijd de wonden heelt, hoe kan het dan, dat het nog zoveel pijn doet. Hoe kan het dan dat ik instort zodra het over zelfmoord gaat? Hoe kan het dan, dat ik bepaalde liedjes niet kan luisteren, dat ik het woord niet kan horen of lezen? Hoe kan het dan, dat ik nog altijd een vreemd gevoel vanbinnen krijg als ik die bepaalde naam hoor?
Sophie.
Oh, god. Ik mis haar zo. Ik hield van haar. Ik hou van haar. Kan je van iemand houden die al dood is? Ik denk het wel. Voor ik Sophie leerde kennen, wist ik niet dat je zó veel van iemand kon houden. Dat je zo veel om iemand kon geven.
Ik ken haar telefoonnummer nog uit mijn hoofd. Ik weet nog precies hoe ze eruit ziet. Als ik zou kunnen tekenen, zou ik haar na tekenen. Op zo'n manier dat alles klopt. Ik kan alleen niet tekenen. Als ik meisje zie die op haar lijken, steekt het. Ik heb haar msnaccount verwijderd uit mijn lijst. Ik stuur geen waardeloze mailtjes meer, die nooit gelezen gaan worden. Dode mensen kunnen immers niet lezen. Ik schrijf brieven, om ze vervolgens te verbranden. Ze komen toch nooit aan. Ik heb langs haar oude huis gelopen. Ik ben eens naar het parkje geweest, waar ze altijd was. Waar we zouden afspreken. Ik heb precies hetzelfde armbandje als zij altijd had. Ze had het hier in de stad gehaald, namelijk.
Ik denk nog elke dag aan haar. Het zit in mijn hoofd, mijn ziel. Ik heb altijd eens stukje Sophie bij me, waar ik ook ben. Ik vergeet haar nooit. Dat is het enige wat ik kan zeggen met nooit. Zeg nooit nooit. Maar Sophie, ik vergeet haar gewoon niet meer.
Het doet pijn. Ik ben bang dat het niet meer verandert, dat gevoel. Maar ik moet verder, ik kan niet anders. Ik vraag me niet meer af waarom. Ik vraag me af waarom op dat moment? Oh, had me meegenomen. Het doet verschrikkelijk veel pijn. Leer er maar mee leven. Het is terug, het confronteert. Allemaal, omdat een jongen die ik nota bene niet eens kén, zelfmoord heeft gepleegd. Ja, fijn. Mensen hebben niet in de gaten wat voor gevolgen het heeft.
our scars remind us that the past is real
update; 23.15
Het gaat waardeloos. Ik ben ziek. Hoofdpijn, koorts (39.2) en mijn keel voelt alsof ik een keer of 15 heb gebraakt vandaag. En nee, dat heb ik niet. Ik heb helemaal geen tijd om ziek te zijn, eigenlijk. Morgen ga ik met m'n vriendje naar utrecht [ghehe. utrecht ja (: ], vrijdag moet ik werken en is het kermis, zaterdag heb ik een feestje en zondag meeting. als ik dus niet kom opdagen, weten jullie hoe het komt. maar dan laat ik het weten hoor;') En daarna school. Ik wil geen school missen, niet nu al. Ik hoop stiekem dat ik me na vannacht weer helemaal goed voel. Dat zal wel niet, maar ik kan het hopen.
Ik huil de laatste dagen ontzettend veel. Ik ben echt weer een emotioneel wrak, en ik weet niet hoe het komt. Bij elk klein dingetje ga ik huilen, op de meest onmogelijke momenten. Gisteren op het werk brandden de tranen in mijn ogen, bij C, omdat ik het gewoon helemaal gehad had. Daarna nog een keer, omdat ik een keer eerlijk was en zei dat ik niet meer wilde vechten. Dat kwam hard aan, en dat was zichtbaar. Ik vond het zo kut dat ik weer moest huilen. Eenmaal thuis weer, omdat mijn vrienden lieve dingen zeiden. Vanmorgen, toen ik uit m'n bed kwam, omdat mijn hele lichaam pijn deed. Na het avondeten, omdat ik 'teveel' gegeten had vandaag. Nou, wauw. Ja man, het gaat weer lekker.
